Scena

Scena 2 (58) 2009

Wed, 30 Sep 2009 13:18:16 +0200

Scena 1 (57) 2009

Sun, 15 Mar 2009 17:07:06 +0100

Scena 4 (56) 2008

Tue, 30 Dec 2008 11:42:35 +0100

Scena 3 (55) 2008

Fri, 28 Nov 2008 10:44:17 +0100

Scena 2 (54) 2008

Wed, 22 Oct 2008 12:40:00 +0200

...miejsce spotkania
Jerzy Koenig 21.11.1931 – 11.07.2008

Gdy odchodzi Osoba bliska – próbujemy odnaleźć w pamięci i zatrzymać Jej postać, słowa, gesty … Chciałem i ja dopomóc własnej pamięci, bo zdaję sobie sprawę, że żegnając Jerzego Koeniga, żegnam zarazem pewną epokę – przynajmniej w dziejach Akademii Teatralnej. Chciałem więc dopomóc pamięci: wydobyłem fotografie, sięgnąłem do starych zapisków, do notatek sprzed lat. Znalazłem kartki; mają 12 lat. Przygotuj mi niedługi rys działań Koeniga – zwrócił się do mnie rektor. Nazwałem to – notatki do biografii twórczej. Na niespełna dwóch stronach starałem się zapisać to, co najważniejsze. Ułożyło mi się 7 cząstek, 7 notatek tak zwięzłych, że aż suchych: same liczby, rzeczowniki, telegraficzne skróty. Gdy wróciłem do nich po latach widzę ich gęstość. I uświadamiam sobie, jak niesłychanie intensywna była obecność Jerzego. Każda z tych notatek otwiera pamięć.
Krytyk. Czytałem go w „Teatrze” i w „Dialogu”. Ale poznałem naprawdę we „Współczesności”, w II połowie lat 60. Tam byli dobrzy krytycy: Falkowski, Wojdowski. Jerzy wniósł coś osobnego, odrębne widzenie. Zrozumiałem je, gdy swoje pisanie wydał w książce. „Rekolekcje teatralne” – najpierw dezorientacja: skąd ten tytuł – czyżby chciał nauczać, wskazywać drogę? Pojąłem, gdy skojarzyłem pierwotne znaczenie słowa „rekolekcje” – wewnętrzne skupienie. To było sedno, tak właśnie odbierał, tak opisywał teatr.
Kierownik literacki. Moja znajoma, dyrektorka Pałacu Kultury Zagłębia w Dąbrowie Górniczej, przynajmniej dwa razy w miesiącu musiała być w Warszawie na nikomu niepotrzebnych naradach. Jeździła chętnie i zawsze wracała pociągiem o 23,05 bo tylko przy takim planie podróży mogła iść do ukochanego Teatru Dramatycznego. To mi pomaga mądrzej żyć – mówiła. Wspaniała dekada Gustawa Holoubka wspomaganego przez Jerzego Koeniga.
Animator kultury teatralnej. Dziesiątki wspólnych seminariów, konferencji, dyskusji – w ruchu studenckim, w wojsku, z klubami przyjaciół teatru i miłośników Teatru TV. Jasny wywód, precyzyjna synteza, zaskakująca replika. Początek lat 90. – seminarium przy festiwalu w Szczecinie. To cóż dzisiaj, Pana zdaniem, powinien zrobić polski teatr? – pyta zaintrygowany wykładem słuchacz. Wywiesić wielki transparent – odpowiada Jerzy – z napisem „Lasciate ogni speranza – Porzućcie wszelką nadzieję”. Ależ dlaczego? – drąży pytający. Bo nigdy nie był taki głupi, a ludzie teatru tak zadowoleni z siebie.
Dyrektor teatru. Nie tak dawno wydano „złotą setkę” spektakli Teatru TVP. Koniecznie trzeba ją uzupełnić: napisać wielką księgę „złote lata Teatru TVP” – o 14 latach dyrekcji Koeniga. I dać sobie spokój z osądami wszystkowiedzących krytyków, ale obowiązkowo przywołać głosy tych, dla których ten teatr robił i dla których zawsze znajdował czas: wspomnianych tu rzesz skupionych w szkolnych, wiejskich, żołnierskich klubach miłośników, kołach, zespołach.

Lech Śliwonik

Przeczytaj dalej...

Scena 1 (53) 2008

Thu, 17 Jul 2008 10:52:51 +0200

Scena 5 (52) 2007

Fri, 28 Dec 2007 12:15:30 +0100

Rosyjski najazd na lubelskie Konfrontacje

Z okazji 12. edycji Konfrontacji Teatralnych (3-6 X 2007) organizatorzy festiwalu zafundowali lubelskiej publiczności długą podróż na Wschód. Brześć, Mińsk, Sankt Petersburg, Moskwa, Woroneż – to były jej najważniejsze przystanki. Drogę umilały liczne mniejsze i większe atrakcje, wystawy, koncerty, filmowe projekcje, dyskusji. Słowem –zwyczajowy festiwalowy pejzaż, tym razem jednak z Rosją w tle. W układaniu programu organizatorzy nie mieli – jak się wydaje – innego niż terytorialne kryterium. Zdecydowali się raczej na rozsypankę tematów, estetyk, wrażliwości – najwyraźniej wysoko sobie ceniąc dojrzałość widowni. Nie przeszkodziło to teatrowi w uzasadnieniu nazwy festiwalu: za sprawą przeplatających się polskich i wschodnich prezentacji dwunasta edycja lubelskich Konfrontacji tym razem skonfrontowała teatr polski i rosyjski. Po obejrzeniu większości propozycji dopadła mnie bolesna ambiwalencja: autentyczny podziw dla sąsiedzkich dokonań teatralnych zaprawiony goryczkowym posmakiem zazdrości. Cóż – tym razem polski teatr nie wypadł najlepiej. Pozostaje wątpliwa pociecha, że w polskiej „drużynie” zabrakło kilku ważnych zawodników. Problem chyba jednak leży głębiej, nie tylko w lepszych lub gorszych przedstawieniach. Może to tylko przypadek, a może fragment szerszego zjawiska, ale na „rosyjskich” Konfrontacjach pojawiło się zbyt dużo jak na „polski” gust dobrej teatralnej literatury, w dodatku frapująco zagranej i w pięknej, fantazyjnej scenicznej oprawie.

Grzegorz Kondrasiuk

Przeczytaj więcej...

Scena 4 (51) 2007

Fri, 23 Nov 2007 13:19:19 +0100